بسم الله الرحمن الرحیم

دوستان و یاران گرانقدر و عزیز سلام

ابتدا به خاطر بی نظمی ها و تاخیری که در بروز رسانی وبلاگ داشته ایم از محضرتان پوزش میطلبیم و به عرضتان میرسانیم که از این به بعد مطالب وبلاگ به صورت کوتاه و خاطره وار خواهد بود.برای این پست خاطره ای با عنوان" حجله گاه" را در نظر گرفته ایم که از نظرتان میگذرد.

اینجانب شخصا قبل از شروع عملیات خیبر قصد ازدواج داشتم و روز وآن را دقیقا معین و به اطلاع فامیل رسانده بودم.صبح روز مراسم ازدواج فرماندهی سپاه منطقه مرا صدا زد و گفت از طرف لشکر تلکسی آمده و حتما باید خود را به لشکر برسانی.گفتم حاجی امروز مراسم ازدواج من است چه کار کنم؟،فرمودند دستور را ابلاغ کردم بقیه اش را خودت می دانی.

بدون اینکه با کسی مصلحتی داشته باشم به منزل برگشتم و از وضعیت خاص من(بقول خانوم)گویا فهمیده بودند اتفاقی افتاده است.خلاصه جریان اعلام نیاز لشکر مطرح شد و خانوم گفتند جواب مردم را چه بگویم؟ هر کس سازی خواهد زد،یکی می گوید پسره پشیمان شده،دیگری می گوید مساله ای بوده و .......خلاصه از اول شب تا صبح هردوتایمان مفصل گریه کردیم(تا الان نمی دانم آن گریه برای چه بود!).

فردا صبح  جریان را بایکی از برادران سپاهی همکار که بنده به ایشان اعتماد داشتم درمیان گذاشتم.ایشان گفتند خدا ترا امتحان می کند یا باید تن به نفسانیات بدهید یا راه جهاد را انتخاب کنید.که الحمد لله بنده در اولین دقایق تصمیم به اعزام گرفتم  و بعد از اعزام آن بنده خدا موضوع را به همه گفته بود در لشکر برایم حجله گاه درست کردند و بالاسر چادرم نوشتند:حجله گاه پاسداران.

بسم رب الشهداء والصدیقین

 سلام علیکم

 التماس دعا:

پادگان اعزام نیروی تبریز

امروز ظاهرا آنطور یکه از ظاهر قضیه پیداست معمولا افراد فاقد کارائی پیر وخردسال را یک روزبیشتر در تبریز علاف کردند و اعزام جنوب تمام شد و احتمال میدادند عملیات بزرگ و سختی در کار است و ماها جزو افرادی شدیم که فاقد کارائی هستیم، لذا بعد از رفتن افراد اعزام مجدد  ورزیده به جنوب ، مارا نیز به اصرار خودمان به کردستان اعزام کردند و محل ماموریت در شهرستان ارومیه-پیرانشهر تعیین گردید.

ما حدود20 نفر عازم پیرانشهر شدیم و در چند روز اول در ساختمان بانک کشاورزی مشغول نگهبانی شبانه روزی بودیم.بعد از مدتی مسئول اطلاعات پیرانشهر(شهید غلام صاحبقران)بنده و انور فرخی را جهت ادامه خدمت به اطلاعات بردند.

بنده چون از نظر جثه ضعیف تر از انور بودم به بخش رادیوی اطلاعات معرفی شدم و مسئولیت کنترل و ظبط اخبار و پیاده کردن آن از نوار را عهده دار شدم. بعد از حدود یکماه کم کم در ماموریت های بیرون نیز دخالت داده شدیم. بیشتر45 روز از ماموریت نگذشته بود که عده ای از برادران جهت انجام ماموریت به منطقه آلباتان اعزام شدند،چند ساعت بعد آنها درخواست کمک کردند که در محاصره هستند و ما نیز بهمراه فرماندهی اعزام شدیم.متاسفانه قبل از رسیدن به منطقه به کمین دشمن برخورد کردیم که تعدادی از برادران مجروح وشهید شدند.مانیز بعد از چند ساعت مجددا به پایگاه برگشتیم و هرگونه ارتباط بی سیمی به گروه اول قطع بود که از اخبار حزب کومله مطلع شدیم که اعلام کردند در قبال تحویل جنازه یکی دونفر ما هم جنازه های شما را تحویل میدهیم.ظاهرا بنابه همکاری افراد محلی جنازه شهیدان:علی نوشیار-ابراهیم مرادپور-رجبعلی درگاهی-شهید صمصامی و سلیمان مظفری و چند نفر دیگر را تحویل گرفته و شناسایی کردیم.

بقیه در ادامه ی مطلب

                                        بسم الله الرحمن الرحیم

بنام بنام خدای شهیدان

در اولین سفربه قصد مرور خاطره ها همه وجودم را ندای عاشقانه و دلسوخته ی یاران سفر کرده ی مان که فریاد میزدند ای شلمچه،چزابه، موسیان،نیسان،هویزه،.بستان،جزیره و ...

کو برادرهای ما؟

قدرت تفکر و توان یاداوری ان همه درسها و واحد های پاس نموده در دانشگاه جبهه را از من گرفت و تنها کور سوی امیدم را واژه ی بعد از شهدا ما چه کردیم،بر جسم رنجور و نحیفم قدرت داد و باز هم یا حسین گقتمو مسیر عشق و عاشقی هموار شد..که انشاء الله در فاصله ی زمانی مختلف تشنه گان راه شهیدان را سیراب و خود نیز مجددا راه بازگشت بخود و طریق شهیدان را شروع خواهم کرد و دراین راه استدعا دارم همه ی عزیزان دعا کنند تا شهیدان سرافراز لشکر 31 عاشورا و خیل عظیم رزمنده گان و پیروان شهیدان دیار مسیر هجرت راس الشهدا و اسرای کربلا(لبنان)یاری ام فرمایند.